Agitatie en angst

Pap kreeg dan die kenmerkende blik in zijn ogen, hij was dan helemaal afwezig en in zichzelf gekeerd. Hij keek met een verwilderde blik om zich heen en werd ook steeds nerveuzer. We hadden het eerst niet door waarom dat telkens zo opeens gebeurde. Toen we op internet op zoek waren naar een antwoord, vonden we een duidelijke verklaring. Hij kon niet meer tegen de drukte van veel mensen om hem heen. Als we bijvoorbeeld kerstinkopen gingen doen liep hij vaak zomaar ergens tegenaan omdat hij zo angstig was dat hij geen oog meer had voor zijn omgeving. Nu mijden we plekken waar het erg druk is om hem niet onnodig angst aan te jagen.
We stonden ook eens met z’n allen in de keuken te koken toen hij binnenkwam. Eerst deinsde hij terug en toen ging hij praten alsof we een sportteam waren. Omdat hij vroeger voetbaltrainer was, begon hij met ons de tactiek te bespreken en ons aan te moedigen. Door hem in die waan te laten verdween zijn angst en fleurde hij weer op. Later die avond zat hij meer dan een uur in z’n eentje naar het haardvuur te staren. Je zag hem gewoon genieten van dat rustmoment waarin hij weer alleen met zichzelf was.

Het leven als mantelzorger van iemand met dementie is soms een proeve van geduld en toewijding, van liefde en vergeving, van een lach en een traan.

REALISATIE WEBSITE ANEKIO